Het waait om het huis.
Water huilt over de ramen.
Hout vlamt in de haard.
Maar winter?
Nee

Ik wilde, dat het winter werd,
zoals een jaar geleden

De tandartspraktijk Loppersum doet in september de jaarcontroles .
De heer F.P. van Lieshout uit Leermens ontvangt in augustus daarvoor de uitnodiging.
De afgelopen vijf jaar heeft hij die uitnodiging laten lopen en zijn gebit heeft er niet onder geleden.
Dit weerhoudt de vasthoudende tandarts niet om hem te blijven oproepen.
Vandaag vind ik de nieuwe uitnodiging in onze brievenbus.
Dit keer besluit ik de praktijk te bellen en te zeggen dat de heer F.P. van Lieshout geen gebruik meer zal maken van het controleaanbod. Meneer van Lieshout is namelijk al vijf jaar dood. Wij kochten zijn huis van de erfgenamen.
De assistente reageert alert: ‘O, daarom is ie de laatste jaren niet langs geweest!’    
‘Ja,’ zeg ik, ‘maar zijn gebit zal nog wel in orde zijn, denk je niet?’
‘Ach, ik weet het niet, maar we kunnen het in ieder geval niet meer controleren,’ zegt ze met een lach.

Hoeveel levende doden, mensen in bestanden van artsen, tandartsen, specialisten en ziekenhuizen zijn er eigenlijk in Nederland? Wordt de medische zorg daardoor misschien onbetaalbaar?

Onderweg van Oosterwijtwerd naar de vervallen steenfabriek Rusthoven van Wirdum kan de slimme wandelaar een stukje afsnijden over een pad door een oude boomgaard. Naast het grote hek is een plank over de sloot gelegd en een klein openslaand hekje zorgt ervoor dat de schapen het land niet aflopen.
Vlak voor deze verkorte weg heeft Tineke haar tafel gedekt.
Een flesje water, een mandje pruimen, zoete appelen, een geschikt bloemstukje en een doosje. Vooral de zoete appel brengt mij in vervoering. Ik ben terug in de boom van vroeger, thuis. De appels van die boom hoorden ook zoet te zijn, maar een kind is ongeduldig, dus eerlijk gezegd heb ik tot vandaag alleen maar zure zoete appeltjes gegeten.

In het blikje heeft Tineke een schriftje gelegd, waarin ze de bezoeker uitnodigt om iets op te schrijven. Verder zit er een klein spannend boekje voor de groten en een voorleesboekje voor de kleintjes in . Onder al dat educatief verantwoorde leesvoer liggen koekjes, snoepjes en een heuse candybar.
‘Wat een aardige vrouw moet die Tineke zijn,’ denk ik nog.  
Dat had ik natuurlijk in haar schriftje moeten schrijven, maar ik kon niks bedenken.          

De komende twee weken vermaak ik me op dat andere Hoogeland,  “La Mesa EspaÑa”.
De rode aarde van Andalusië, de wind van de Costa de la Luz, witte Moorse stadjes tegen rode heuvelruggen, ik zal me wel vermaken.

Ons huis staat naast de kerk in Vejer de la Frontera
Rond 15 augustus staat hier weer een nieuw blog.

Het is de leeftijd: de nachtelijke onrust na gruwelijke wereldgebeurtenissen, het wakker schrikken van een afschuwelijke herhaling in een droom. Het Noors drama brengt me van slag. Vannacht drink ik, ter geruststelling, een glas warme melk, als plots het buitenlicht aangaat. Er is iemand!

Ooit kochten we het automatisch schakelsysteem voor ons thuiscomfort.
Lichtgevoelige sensoren maken de nachtelijke thuiskomst makkelijk, het scheelt een hoop gerommel in het donker. Nu blijkt het ook een waarschuwingsfunctie te vervullen. Het is half vier.

Na een paar minuten gaat het licht weer uit. Ik loop naar de achterdeur, een beetje angstig toch, om te controleren of de schuif erop zit. Dat is zo.
Weer gaat het licht aan. Ik kijk uit het raampje van de badkamer de tuin in. Niemand te zien.
Het licht gaat opnieuw uit. Ik ga de kamer in om mijn kleren aan te trekken. Ik moet weten wat er aan de hand is. In de kamer zie ik het licht buiten opnieuw aangaan!
Door de tuindeuren kijk ik naar buiten. Ik zie de boosdoener!

Een egeltje schommelt door de tuin op zoek naar de slakken, die onze moestuin leeg vreten.       

De hele dag struinen twee reeën rond het huis.
De weg is stil, de akkers nat, het regent.  Foto’s maken lukt niet. Telkens als ik zachtjes naar buiten sluip, zie ik ze verdwijnen in het gerst.
Ondertussen klappen ruiten uit gebouwen in Oslo en rijden 168 doodvermoeide
wielrenners tegen bergen op. Renners hangen met bleke gezichten tegen elkaar aan, als soldaten na een meerdaagse veldtocht.
Nivellering, roepen de verslaggevers.
Terroristische aanslagen in wereldsteden: we wennen eraan.
Er springt een ree over de sloot. Ik ren naar buiten.
Tegen beter weten in.

Het mag niet stil zijn. Elke seconde vraagt om geluid.
In de luidruchtigste trein van Groningen reist ze met haar 3 kleinkinderen noordwaarts.
De tassen van H&M en Blokker verraden het middagje shoppen in Stad. De sponsor laat zich raden.
Delfzijl wacht; nog even en de meiden kunnen modeshow lopen.
Luister mee:
“Daar, daar woont ze! Je moet gewoon de weg volgen naar Stedum en dan rechtsaf slaan, de tweede weg, en dan door tot de laatste afslag, dan links en ergens daar woont ze.”
“ Wie?”
“De zus van de vriend van mijn buurvrouw.”

 Eindeloze routebeschrijvingen van vrienden van vrienden van nichten en neven vormen het fundament van de conversatie. Zijzelf is stil. Zij betaalde dit geluk.

(klik op de foto om te vergroten)

Toppunt van nutteloosheid is klagen over het weer.
De combinatie saaie Tour de France, regen en vakantie noopt tot fantaseren.
Het Zuid Koreaanse modderfestival brengt me in de juiste stemming: hier ligt een mogelijkheid!
De komende weken stampen we op het Hoogeland een serie modderfestivals uit de grond, waar ze in Boryeong nog een puntje aan kunnen zuigen.
We organiseren modderkastelenbouwen voor de kleintjes en ’s avonds soft erotische naaktmoddergevechten bij fakkellicht in een openluchttheater of in een boerenschuur. Zo brengen we het hele land in de ware vakantiestemming.
Regen en grond genoeg, denk ik zo.