Vrijdag18 mei, 2012

Een vriend van M. vertelde hem, dat zijn moeder en vader hebben meegespeeld in een toneelstuk ter gelegenheid van de herdenking van 150 jaar Ontzet van Delfzijl in 1964. Zijn moeder had onlangs de tekst op zolder gevonden en bedacht dat het binnenkort 200 jaar geleden zou zijn. Ze was vast van plan om de gemeente Delfzijl te attenderen op dit bijzondere feit, want er moest in 2014 natuurlijk wel iets gevierd worden. ‘Wie zou ze daarvoor moeten benaderen?’vroeg hij aan M.
Hij wist er wel antwoord op: ‘Dominic is bezig met dat jubilerende Ontzet. Hij ontwerpt een kunstevenement, De Laatste Vriend van Napoleon heet het.’

Toeval?

Diezelfde vriend M. reist af naar een landschapsarchitect in Eenum. Hij wil onderzoeken of ze samen een tv programma kunnen maken.
De man, hoogleraar in de VUT, denkt na over alternatieve woonvormen in Nederland.
Zo bedacht hij op een reis door Indonesië hoe mooi het zou zijn, wanneer in Meerstad (een doodlopend woningbouw- project ten oosten van de stad Groningen) Javaanse woningen op palen zouden verrijzen. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn om zulke woningen naar Nederland te vervoeren.
‘Nou,’zegt M. ‘Aan de Schansweg in Eenum staat zo’n uit Java geïmporteerd huisje.’
De hoogleraar kan het bijna niet geloven. Binnenkort zal hij wel langskomen, denk ik.
Toeval?

Misschien moet de locatievoorstelling De Laatste Vriend van Napoleon zich wel afspelen in Javaanse huisjes.

Toeval? is a post from Verdwaald Verlangen.

Opnieuw staan we met onze schamele 7 fotostandaards  en drie inklapkrukken voor een enorme kerk.

Dit keer in Zuidhorn: we zullen er twee keer spelen, vandaag. Voor 30 en voor 60 verpleegkundigen.
Vorige week konden we de galmende ruimte in Sappemeer vermijden door uit te wijken naar een
kleine kapel in Huize Sint Jozef en ook nu is er een kleine zaal als alternatief voor Gods kolossale gebedsruimte.
Pas als we binnen zijn ontdekken we het geheim van de Gastkerk: een volledig houten binnenwerk, prachtige ramen en een altaar vol beeldende kunstwerken. Na twee keer klappen, het meten van de galm, kijken we elkaar verrukt aan: dit is een ruimte, waar je zelfs voor 5 personen durft op te treden!
De voorstellingen lopen gesmeerd: Hester en Niels zingen de sterren van de hemel en de verhalen krijgen moeiteloos lading; gevoel en beeld.

Het geheim van een zaal: elke artiest probeert de vinger te krijgen achter dit raadsel van de chemie tussen de ruimte, de acteurs en het publiek. Soms denken we het te kennen, vandaag nog, maar morgen, morgen zal blijken, dat we slechts beginners zijn.

Het geheim van een zaal is a post from Verdwaald Verlangen.

Bij het eindlied zijn er plotseling tranen; het meisje met de tas droogt hikkend haar wangen met een grote zakdoek. Wanneer het applaus stopt, rennen mijn twee stoorzenders direct naar hun huilende vriendin. Van een afstand kijk en luister ik toe: met dat sms’en deelden de meiden hun zorgen over het effect van ons Verdwaald Verlangen op hun vriendin. Zij wisten wél dat haar oma begin deze week was gestorven.
Niets is wat het lijkt.

Respect is a post from Verdwaald Verlangen.

Ik rij met mijn Fiat Panda vol ongemakkelijke decoronderdelen naar de speelplek en het is de vraag, hoe dicht ik bij die speelplek kan komen. Dit keer heb ik geluk. Er is een begaanbaar steentjespad, dat tot 15 meter van de kerkdeuren komt. Het pad wordt gelukkig niet geblokkeerd door het Amsterdammertje, waarmee de buurman even later aan komt zetten.
‘Wordt het druk?’ vraagt ie. ‘Ik denk het wel, want ik moet optreden’ zeg ik gevat. De man grinnikt. ‘Dus jij bent vanavond de clown?’ Ik knik. Ik pak wat decorspullen en loop weg. De man blijft rustig wachten. In de kerk zeg ik tegen de huistechnicus: ‘er staat een man met een Amsterdammertje buiten. Kan dat kwaad?’ ‘Wees vooral aardig tegen hem, want hij kan niet zo goed tegen theatermakers,’ is het antwoord.

‘Dus jij kan niet zo goed tegen theatermakers?’ vraag ik de man met de paal. Dit keer lacht hij breeduit. ‘Zo, zeggen ze dat? vraagt ie en dan brandt hij los.
Een paar weken geleden waren er ook een paar clowns en die waren te lui geweest om de spullen de laatste 15 meter over het voetpaadje te sjouwen. Die reden hun vrachtwagen over het gras van het kerkhof, manouvrerend tussen de stenen om maar zo dicht mogelijk bij de kerkingang te komen.
‘Ik geloof helemaal nergens in, ik ben vrachtwagenchauffeur geweest op het buitenland, maar je gaat toch niet over die graven rijden? Een beetje respect!’
Hij was de kerk ingegaan en had gezegd: ‘weg met die wagen!’ Daar hadden ze daarbinnen geen zin in. ‘Dat doen we wel als we er aan toe zijn,’ was het antwoord.
‘Ik zeg het nog één keer! Weg met die wagen. Nu!’
‘Later, als we er aan toe zijn. We zijn nu bezig.’

Hij wachtte nog heel even, maar er kwam geen beweging. Toen stond hem nog maar één ding te doen. Hij liep zijn tuin in, pakte zijn Amsterdammerje en plaatste het aan het begin van het oprijpad: zijn oprijpad! Het lange wachten kon beginnen.
Het laat zich raden, dat toen ze hem na de voorstelling kwamen vragen of hij die paal even wilde weghalen, dit antwoord kwam: ‘Dat doe ik, als ik er aan toe ben!’

Het heeft al met al wel even geduurd voor onze chauffeur er aan toe was. Het was dat de plaatselijke politie er, grinnikend, na twee uur ernstig bij hem op aandrong, anders had hij ze wel een nachtje in de kerk willen laten slapen.

Het eind van het verhaal is, dat ook vanavond de Amsterdammer op het pad komt, maar er is één verschil: ik weet dat de sleutel onder de vuilnisemmer in zijn achteruin ligt en mag hem straks gewoon weghalen. Waar luisteren al niet goed voor is.

De Amsterdammer is a post from Verdwaald Verlangen.

Ze betaalde braaf de 100 euro en toen ze op het punt stond om te vertrekken werd haar gevraagd, wat ze met de kist ging doen. ‘Ik ga er binnenkort in liggen, want ik ga binnenkort dood,’ was het broodnuchtere antwoord. Het gesprek stokte een beetje, de verkopers waren zichtbaar van hun stuk gebracht.
Toen Liesbeth thuiskwam vond ze een mailtje. De verkopers verontschuldigden zich voor hun stuntelig gedrag, ze waren echt geschokt geweest. Natuurlijk hoefde Liesbeth geen honderd euro te betalen, die zouden ze haar terugsturen!

Er ging een grinnikende lach door de kerk. Even was Liesbeth in haar volle omvang aanwezig op haar afscheid.

De Kist is a post from Verdwaald Verlangen.

In het blikje heeft Tineke een schriftje gelegd, waarin ze de bezoeker uitnodigt om iets op te schrijven. Verder zit er een klein spannend boekje voor de groten en een voorleesboekje voor de kleintjes in . Onder al dat educatief verantwoorde leesvoer liggen koekjes, snoepjes en een heuse candybar.
‘Wat een aardige vrouw moet die Tineke zijn,’ denk ik nog.  
Dat had ik natuurlijk in haar schriftje moeten schrijven, maar ik kon niks bedenken.          

Tineke’s Tafel is a post from Verdwaald Verlangen.

Ooit kochten we het automatisch schakelsysteem voor ons thuiscomfort.
Lichtgevoelige sensoren maken de nachtelijke thuiskomst makkelijk, het scheelt een hoop gerommel in het donker. Nu blijkt het ook een waarschuwingsfunctie te vervullen. Het is half vier.

Na een paar minuten gaat het licht weer uit. Ik loop naar de achterdeur, een beetje angstig toch, om te controleren of de schuif erop zit. Dat is zo.
Weer gaat het licht aan. Ik kijk uit het raampje van de badkamer de tuin in. Niemand te zien.
Het licht gaat opnieuw uit. Ik ga de kamer in om mijn kleren aan te trekken. Ik moet weten wat er aan de hand is. In de kamer zie ik het licht buiten opnieuw aangaan!
Door de tuindeuren kijk ik naar buiten. Ik zie de boosdoener!

Een egeltje schommelt door de tuin op zoek naar de slakken, die onze moestuin leeg vreten.       

Lichtgevoelig is a post from Verdwaald Verlangen.

 Eindeloze routebeschrijvingen van vrienden van vrienden van nichten en neven vormen het fundament van de conversatie. Zijzelf is stil. Zij betaalde dit geluk.

(klik op de foto om te vergroten)

Sponsor is a post from Verdwaald Verlangen.

Fascinerend is de taal. Het gebruik van de d en t, het is Kadt en Brodt, consequent, maar het is ook Moedt en Let, inconsequent.
Stel, de tekst is in perfect Nederlands opgeschreven, dan is de dialoog een voorbeeld van de levendigheid van taal. Taal is een levend organisme, geen statische waarheid. Taal is irrationeel.
Weg met de pannenkoeken!

Wie het laatst lacht is a post from Verdwaald Verlangen.

Het kerkhof kent maar een seizoen: de herfst.            

Graven is a post from Verdwaald Verlangen.