Onderweg van Oosterwijtwerd naar de vervallen steenfabriek Rusthoven van Wirdum kan de slimme wandelaar een stukje afsnijden over een pad door een oude boomgaard. Naast het grote hek is een plank over de sloot gelegd en een klein openslaand hekje zorgt ervoor dat de schapen het land niet aflopen.
Vlak voor deze verkorte weg heeft Tineke haar tafel gedekt.
Een flesje water, een mandje pruimen, zoete appelen, een geschikt bloemstukje en een doosje. Vooral de zoete appel brengt mij in vervoering. Ik ben terug in de boom van vroeger, thuis. De appels van die boom hoorden ook zoet te zijn, maar een kind is ongeduldig, dus eerlijk gezegd heb ik tot vandaag alleen maar zure zoete appeltjes gegeten.

In het blikje heeft Tineke een schriftje gelegd, waarin ze de bezoeker uitnodigt om iets op te schrijven. Verder zit er een klein spannend boekje voor de groten en een voorleesboekje voor de kleintjes in . Onder al dat educatief verantwoorde leesvoer liggen koekjes, snoepjes en een heuse candybar.
‘Wat een aardige vrouw moet die Tineke zijn,’ denk ik nog.  
Dat had ik natuurlijk in haar schriftje moeten schrijven, maar ik kon niks bedenken.